MUNDUS VULT DECIPI

Mundus vult decipi, ergo decipiatur De wereld wil bedrogen worden, dus wordt zij bedrogen. Een van de motto’s van mijn roman Wildevrouw wordt toegeschreven aan Petronius (27-66) de Romeinse schrijver ten tijde van keizer Nero in de eerste eeuw na Christus. Maar …

Mundus vult decipi, ergo decipiatur

De wereld wil bedrogen worden, dus wordt zij bedrogen.

Een van de motto’s van mijn roman Wildevrouw wordt toegeschreven aan Petronius (27-66) de Romeinse schrijver ten tijde van keizer Nero in de eerste eeuw na Christus. Maar daar zijn geen bewijzen van, hoewel de uitspraak perfect zou kunnen passen in het oeuvre van deze grote satiricus die met zijn Satyricon mee aan de basis ligt van de roman en dus een van mijn verre literaire voorvaderen is. 

Wie ‘mundus vult decipi’ zeker heeft gebruikt, met name in zijn Paradoxen is die heel merkwaardige auteur Sebastian Franck (1499-1543). Franck was allicht een van de meest radicale denkers uit de eerste helft van de zestiende eeuw. In het begin van zijn carrière beschouwde hij zichzelf als een lutheraan, maar de leer van Luther bleek algauw een ontgoocheling. Vervolgens zocht hij zijn heil bij de anabaptisten, maar ook die achtte hij al gauw als veel te dogmatisch. Hij was een vrijdenker die zijn tijd ver vooruit was, en het is wat jammer dat het niet meer zo eenvoudig is om zijn teksten te kunnen lezen. Hier en daar is er een schaarse herdruk, meer niet. Hij meende dat God rechtstreeks tegen de mens sprak en dat er in ieder van ons iets goddelijks zat. Dat werd hem niet in dank aangenomen en hij werd vaak van ketterij beschuldigd. Uiteindelijk vond hij zijn heil in het zeer tolerante Bazel waar hij als welgesteld boekdrukker zijn laatste jaren sleet.

Zijn ideeën resoneren duidelijk mee met het schaarse van wat we van het Huis der Liefde weten, de spirituele beweging die zo’n grote rol speelt in Wildevrouw.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Trackbacks and Pingbacks